Fotel przy kominku

Temat: Palnik BRUCER + sterownik eCoal
M.in sam w rozmowie mówiłeś, że brucer tj. ślimak jest odlany z żeliwa szarego. Materiał informacyjny mówi o utwardzanym ślimaku, nic nie wspomina o użyciu żeliwa sferoidalnego.

Jest to jednak najdrobniejsza różnica, to reszta poprawionych rozwiązań jest bardzo istotna z punktu widzenia producenta kotła jak też użytkownika. Z punktu widzenia producenta- zmiana mocowania dmuchawy oraz odsunięcie mocowania kosza. Z punktu widzenia klienta, odsunięte mocowanie to symetryczny kosz, dzięki czemu nie wiesza sie miał, mniejsze ranty paleniska, lepiej spala się i spada miał, możliwość rozbiórki w połowie pomaga w transporcie i przy wąskich kotłowniach, zmiana odlewu przy przekładni to bezproblemowa zmiana zawleczki.

Różnice między żeliwami:
Żeliwo szare (węglowe) można podzielić na trzy grupy:

o żeliwo szare zwykłe,

o żeliwo modyfikowane,

o żeliwo sferoidalne.

Żeliwa szare mogą cechować się strukturą osnowy: ferrytyczną, ferrytyczno – perlityczną oraz perlityczną. W strukturze żeliwa szarego – poza osnową metaliczną – występuje również grafit płatkowy, steadyt (eutektyka fosforowa) oraz wtrącenia niemetaliczne.

Żeliwo szare ferrytyczne charakteryzuje się niską wytrzymałością, dobrą skrawalnością, małą odpornością na zużycie ścierne. Twardość i wytrzymałość żeliwa szarego zwiększa się w miarę zwiększania udziału perlitu w strukturze. Wytrzymałość perlitycznego wynosi ok. 350 – 450 MPa przy twardości 200 – 250 HB. Żeliwa szare cechuje dobra zdolność do tłumienie drgań.

Działanie modyfikatora polega na odgazowaniu kąpieli i wymuszeniu heterogenicznego zarodkowania grafitu na licznych drobnych cząsteczkach tlenków. W wyniku tego żeliwo krzepnie jako szare, a węgiel wydziela się w postaci bardzo licznych, drobnych płatków grafitu, równomiernie rozmieszczonych w osnowie.

Najkorzystniejsze własności ma żeliwo modyfikowane o osnowie perlitycznej. Jego wytrzymałość na rozciąganie Rm może wynosić 300 – 400 MPa, stąd modyfikację stosuje się często do żeliw szarych o podwyższonej wytrzymałości. Żeliwo modyfikowane, podobnie jak żeliwo szare zwykłe, wykazuje bardzo niskie własności plastyczne.

W odróżnieniu od pozostałych grup żeliw szarych bardzo dobre własności – zarówno, jak i plastyczne – wykazuje żeliwo sferoidalne. Uzyskuje się je w wyniku modyfikowania podczas odlewania żeliwa o tendencji do krzepnięcia jako szare, lecz o bardzo małym stężeniu siarki i fosforu. Jako modyfikatorów używa się magnezu lub ceru. W wyniku tego zabiegu technologicznego grafit występuje w tych żeliwach w postaci kulistej.

W zależności od struktury osnowy żeliwo sferoidalne może być ferrytyczne, ferrytyczno-perlityczne lub perlityczne. Osnową może być też bainit lub martenzyt odpuszczony, uzyskiwany po dodatkowej próbce cieplnej. Żeliwo sferoidalne krzepnie zwykle jako perlityczne lub ferrytyczno-perlityczne. Jeśli dobór składu chemicznego żeliwa i sposobu chłodzenia nie zapewnia uzyskania osnowy ferrytycznej bezpośrednio po odlewaniu, żeliwo można poddać dodatkowemu wyżarzaniu. Po nagrzaniu do ok. 850 - 920oC zachodzi przemiana perlitu w ausenit, który po ochłodzeniu do temperatury poniżej eutektoidalnej, zwykle 720-800oC, podczas wygrzewania przez ok.10 h przemienia się w ferryt i grafit. Żeliwa sferoidalne są stosowane między innymi na wały korbowe, koła zębate, walce, pierścienie tłokowe, rury.
Źródło: forum.muratordom.pl/showthread.php?t=149321